ازدواج از كلمه زوج مي باشد كه به معناي با هم جفت شدن و زن گرفتن مي‌باشد. ازدواج براي انسان يك نياز طبيعي است كه از آفرينش ويژه آن ها سرچشمه مي گيرد. چنانكه انسان به آب و غذا نياز دارد در سنين خاصي به ازدواج نياز پيدا مي كند.
ازدواج به عنوان يك خواستة طبيعي، مورد تأييد همه اديان آسماني بوده است مخصوصا دين اسلام. اسلام پيروان خود را به ازدواج دعوت نموده و از عروبت بر حذر مي دارد. ازدواج نه تنها منفور نيست، بلكه از ديدگاه اسلام اهدي مستحب و در بعضي موارد واجب مي باشد.
قالَ اَبوُ عَبْدِ اللهِ (عَليهِ السلامْ) : « رُكْعَتانِ يُصَلِّيها المُتَزَوَّجُ أفْضَلَ مِنْ سِبْعينُ رُكْعَهً يُصَلِّيها أعْزَبُ.
اما صادق(عليه السلام) فرمود: دو ركعت نمازي كه انسان متاهل مي خواند ثوابش بيش از هفتاد ركعتي است كه انسان مجرد مي خواند.»
در اسلام براي انتخاب همسر معيارهاي خاصي بيان شده است از جمله؛
1. ايمان: ايمان يك عامل دروني است و از مهمترين و ضروري ترين اموري است كه بايد در انتخاب همسر مورد عنايت قرار گيرد.
2. اصالت خانواده: منظور از اصالت خانواده، امور مادي و ظاهري نيست. بعضي از خانواده ها شريف و بزرگوار و آبرومند هستند گرچه فقير باشند و بعضي از خانواده ها ذاتاً پست و فرومايه هستند گرچه داراي مقام و ثروت باشند. اصالت بعد تربيتي دختر و پسر را در بردارد. يعني آيا دختر و پسر در يك محيط سالم تربيت يافته اند يا نه؟
3. اخلاق: اخلاق نيك يكي از مهمترين و ضروري ترين اموري است كه در انتخاب همسر بايد مورد توجه قرار گيرد زن و شوهر بايد يك عمر با هم زندگي كنند. اگر اخلاق خوش باشد زندگي آن ها شيرين و دلپذير و گرم و با صفا خواهد بود و با تفاهم مشكلات زندگي را حل و فصل خواهند كرد.

مرد در هنگام ازدواج هديه اي را به همسرش تقديم مي كند كه در اصطلاح مهر يا صداق ناميده مي شود. در قرآن از آن به عنوان نحله(هديه، پيشكش) هم تعبير شده است و به نوعي مرد خود را مديون همسرش مي كند هر چيزي كه ماليت و ارزش داشته باشد مي تواند مهر واقع شود. مانند آموزش قرآن يا احكام، طلا و سكه و … در اديان آسماني گذشته نيز مهر وجود داشته است. مهر از آنجايي قرار داده شده است كه نقش هر يك از زن و مرد در عشق مغاير باديگري است. زيرا نوع احساسات زن و مرد نسبت به يكديگر متفاوت است. قانون خلقت بي نيازي و غرور را در جانب زن قرار داده است و طلب و نياز را در جانب مرد قرار داده است. همچنين از لحاظ طبيعت چيزي برعهده مرد نيست و زن مجبور است بارداري، زايمان و عادت ماهيانه و … را تحمل كند. بنابراين اگر مشكلي بعداً پيش بيايد اين مهر مي تواند مقداري از مشكلات را حل كند.
يكي از حقوقي كه در قبل از اسلام كمتر به آن بها داده مي شد و يا اصلاً ناديده گرفته مي شد همين مسأله بود كه، زن را مالك مهر نمي دانستند و پدران و مادران مهر را به عنوان «حق الزحمه» و «شيربها» حق خود مي دانستند. درست است كه اسلام اصل مهر را قبول دارد. اما هميشه به خانواده ها سفارش مي كند كه مقدار مهر را زياد قرار ندهيد زيرا زياد قرار دادن مهر، باعث كينه و دشمني مي شود و يكي از عوامل تزلزل خانواده، همين زياد قرار دادن مهر است.
قالَ عَلَي (عليه السلام): «لا تُغالوُا بِمُهُورِ النِّساء فَتَكُونَ عَداوَهً …
حضرت علي(عليه السلام) مي فرمايد: « مهريه زن ها را زياد نكنيد زيرا اين عمل ايجاد دشمني مي كند.»
بلكه زنان را تشويق مي كند كه مهريه خود را بخشند تا بعضي گمان نكنند با زياد قرار دادن مهر، نوعي وثيقه مالي براي جلوگيري از تزلزل خانواده بدست آورده اند.


دیدگاهتان را بنویسید